زَرمان

دل‌تنگ‌نا

زَرمان — Wed, 23 May 2012 18:59:22 GMT

کنار پنجره بوی اسپری‌ام با بوی باران قاطی می‌شود. بین رعد و برق از اسپیکرها صدای هق‌هق ترانه‌‌های فریدون فروغی می‌آید. هیچ حواسم نیست که سنگینی شب‌ها را موسیقی فقط گاهی سبک‌تر می‌کند و اغلب سنگین‌تر.

...

زَرمان — Mon, 21 May 2012 20:30:57 GMT

مرتضی: قرارمون بود، قول دادی!
مینا: قرار چیه؟!‌ وضع عوض شده.
مرتضی: قرار اون چیزیه که وضع عوض شد پاش وایستی؛ قرار یعنی این.

:: از دیالوگ‌های فیلم کنعان؛ مانی حقیقی، اصغر فرهادی.

بعضی روزهایمان را باید هادی عامل گزارش کند؛ تک و تنها رودرروی حریف در دایره‌ای زرد.

+ بخشی از موسیقی کنعان؛ آهنگساز: کریستف رضاعی.

ز من مپرس که چونی/ دلی نشسته به خونی*

زَرمان — Sat, 19 May 2012 08:43:28 GMT

دیشب خیلی هم نخوابیدم ها... ولی به اندازهٔ یک‌عمر خواب دیدم! نفهمیدم کدام زودتر از خواب بیدارم کرد؛ صدای خواندن پرندهٔ پشت پنجره یا دل‌پیچه. دیروز -که جمعه بود- برای به‌در کردن نحسی غروب تا توانستیم خوراکی خوردیم. شاید دلیل دل‌پیچه همین باشد. حالا این صبح شنبه‌ای که قرار است تمام روزم را تمرین کنم مهم است که بدانم روزم با صدای پرنده شروع شده یادل‌پیچه! اگر قول و قرار است که باید صدای پرنده را بپذیرم و بساط دل‌پیچه را به‌هم بریزم. چایی‌نبات می‌خورم و به صدای پرنده گوش می‌دهم،‌ دل می‌دهم بهش که امروز جور دیگری می‌خواند. همه‌اش هم از بیات‌ترک می‌روم به شور، به «چه شورها».

* از تصنیف چه شورها؛ شعر و آهنگ‌:‌عارف قزوینی، خواننده:‌ بنان.

لبای خشکیده‌م حرفی واسه گفتن نداره*

زَرمان — Thu, 17 May 2012 14:02:31 GMT

قطرهٔ چشمی؛ اشک مصنوعی. بیا کاری به کار خشکی چشم و عملکرد اشک و کارکرد این قطره نداشته باشیم. بیا بزنیم زیر اشک‌آواز که؛ چشای همیشه‌گریون آخه شستن نداره!*

* از متن ترانهٔ قوزک پا؛ آهنگساز و خواننده: فریدون فروغی، ترانه‌سرا: مسعود امینی.

برّه‏‌کــُـشان------

زَرمان — Wed, 16 May 2012 11:35:35 GMT

با الهام از الهام

خودمانیم... این دوپاره استخوان دریدن داشت؟!

برّه‏‌کــُـشان-----

زَرمان — Wed, 16 May 2012 11:34:31 GMT

با الهام از الهام

چاقو کنار سر. سر کنار تن. تن کنار جوی آب. جوی آب؛ جوی خون. بوی خون. چاقو کنار سر. سر کنار تن. تن کنار جوی آب. جوی آب؛ جوی خون. بوی خون. بوی خون و فلز. بوی خون و فلز...

برّه‏‌کــُـشان----

زَرمان — Wed, 16 May 2012 11:31:28 GMT

با الهام از الهام

حالا از آن فوارهٔ سرخ غلیظ چند جهش بی‌رمق آخر مانده. جوی خون دوباره جوی آب می‌شود. همین و تمام. فقط قربانت شوم! عزیز دلم! قاتلم! برای تماشا عقب‌تر برو! وقت جان کندنم دورتر بایست! جان آخر را شاید لگدی بپراند قربانی‌ات.

حکایت دهم زری و منصور

زَرمان — Fri, 11 May 2012 20:51:00 GMT

به خانم بوک، نوروزی، رامک

در ماشین لباسشویی را که باز کردم عطر تو پیچید. این نرم‌کنندهٔ لباس جدید عجیب بوی تو را دارد! عطر تو پیچیده توی سرم، جانم، توی خانه و چه خوشبختم! چه خوشبختم که خودِ تو را هم توی سرم، جانم، توی خانه دارم. یک‌روزهایی بود [اردیبهشت ۹۱!] که عطرت -بی‌که باشی- در گذری، از رهگذری -که تو نبودی- می‌افتاد به جانم؛ عطر کاج و جنگل باران‌خورده. بعد مجبور می‌شدم برای اینکه هوایت از سرم بپرد -خب نبودی!- بیفتم به جان خیابان و خانه. خیابان را گز می‌کردم، خانه را برق می‌انداختم. خودم را هلاک می‌کردم تا کم‌کم عطر می‌پرید. بگذریم...

باید یک نامهٔ رسمی -سوای این نامه‌ای که الان داری می‌خوانی- بنویسم برای شرکت سازندهٔ این نرم‌کننده و تشکر کنم بابت رایحهٔ جدید. عکس دختر لاغر و همسرش را هم برایشان بفرستم که روی قوطی نرم‌کننده چاپ کنند [قوانین ایران رؤیاهای ما چاپ عکس عاشقانه را روی محصول مجاز می‌داند. فقط نگرانم که نمی‌دانم عکاسش کیست؛ آخر کپی‌رایت هم از قوانین ایران رؤیاهای ماست]. اسم پیشنهادی سعدی را هم برایشان می‌نویسم: نرم‌کنندهٔ «به‌بوی تو مست». پرگویی کردم منصور؟ تقصیر توست! چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست/ که نیستم خبر از هرچه در دو عالم هست...
غرض اینکه؛ دیشب خسته بودی، خوابت برد. خواستم بگویم امروز پیراهن اتوشدهٔ‌ خاکستری‌ات را بپوش. لباس دیروزی‌ات را بگذار؛ بگذار عطر تنت بماند برای من.

امضا:‌ زری، زریِ به‌بوی تو مست

بی‌صدا

زَرمان — Thu, 10 May 2012 08:39:29 GMT

دارم یک متن سیاسی تایپ می‌کنم. چند جا به جای «منصوب»‌ زده‌ام «منصور»! تصور کن که چند حکایت عاشقانه هم بین وقایع اول انقلاب زده باشم! ولی واقعاً ها... واقعاً چند ماجرای عاشقانه قاطی انقلاب‌ها، می‌میرند؟

دربارهٔ درمان‌گاه

زَرمان — Wed, 09 May 2012 12:11:29 GMT

قناعت می‌کنم با درد چون درمان نمی‌یابم
تحمل می‌کنم با زخم چون مرهم نمی‌بینم

:: سعدی

درمان‌گاه؛ واقعیت و خیال باهم. حتی اگر اتفاق نیفتاده باشد، نوشتنش هم همان‌قدر درد دارد. کلمه‌ها، جمله‌ها، همین کلمه‌هایی که آخرش به آخ و آه و وای ختم می‌شود. سخت است؛ چه درد کشیدن، چه درد نوشتن. ولی خب من اگر نگویم... می‌دانی که؛ می‌میرم.