Home  Feed  Email
شنبه ٢ آذر ۱۳٩٢

یک‌دست فنجان‌نعلبکی چینی قدیمی داریم که همهٔ فنجانهایش شکسته. نعلبکیهایش مانده، شده ظرف کره‌پنیر صبحانه‌مان. از وقتی کشف کردم زن در سکانسی توی فنجان‌نعلبکیهای ما دارد چای یا قهوه می‌خورد، هرصبح یاد فیلم هوا را آفتابی دلخواه می‌کند. کره‌پنیر توی همان‌ظرف می‌شود سرشیر تازه و کرهٔ محلی و هزاررنگ مربا. چی و کی ندارد؛ صبحها عاشق عاشقم.

*مولوی

+ پیامها ۱:٤٠ ‎ب.ظ

آرشیو

فروردین ٩٦ ::  اسفند ٩٥ ::  بهمن ٩٥ ::  دی ٩٥ ::  آذر ٩٥ ::  آبان ٩٥ ::  مهر ٩٥ ::  شهریور ٩٥ ::  امرداد ٩٥ ::  تیر ٩٥ ::  خرداد ٩٥ ::  اردیبهشت ٩٥ ::  فروردین ٩٥ ::  اسفند ٩٤ ::  بهمن ٩٤ ::  دی ٩٤ ::  آذر ٩٤ ::  آبان ٩٤ ::  مهر ٩٤ ::  شهریور ٩٤ ::  امرداد ٩٤ ::  تیر ٩٤ ::  خرداد ٩٤ ::  اردیبهشت ٩٤ ::  فروردین ٩٤ ::  اسفند ٩۳ ::  بهمن ٩۳ ::  دی ٩۳ ::  آذر ٩۳ ::  آبان ٩۳ ::  مهر ٩۳ ::  شهریور ٩۳ ::  امرداد ٩۳ ::  تیر ٩۳ ::  خرداد ٩۳ ::  اردیبهشت ٩۳ ::  فروردین ٩۳ ::  اسفند ٩٢ ::  بهمن ٩٢ ::  دی ٩٢ ::  آذر ٩٢ ::  آبان ٩٢ ::  مهر ٩٢ ::  شهریور ٩٢ ::  امرداد ٩٢ ::  تیر ٩٢ :: 


برچسبها

دیگران ::  بیدل ::  کالیفرنیا ::  سیمرغ ::  چای ::  نامه ::  سوئینی‌تاد ::  وبلاگ‌نویسی ::  زن ::  ادوارد دست‌قیچی ::  حافظ ::