Home  Feed  Email
سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳٩٢

بگذار توی خیابان‌ها بدوند، توی مترو. بگذار قطارهایشان بدوند، ماشین‌هایشان بدوند، توی خانه‌هایشان؛ تلویزیون‌هایشان جیغ بزنند، لوازم آشپزخانه‌شان بدوند، بگذار موسیقی‌شان بکوبد و بدود. من هم نشسته‌ام و خرده‌های بیسکوئیت ریخته توی دامنم را دانه‌دانه جمع می‌کنم و موسیقی قاجار گوش می‌دهم، منتظر جوش‌آمدن آب کتری که با شعله‌ای کم و خوشرنگ می‌جوشد و غذایی که به‌دل می‌پزد؛ به‌دل.

+ پیامها ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ

آرشیو

اردیبهشت ٩٦ ::  فروردین ٩٦ ::  اسفند ٩٥ ::  بهمن ٩٥ ::  دی ٩٥ ::  آذر ٩٥ ::  آبان ٩٥ ::  مهر ٩٥ ::  شهریور ٩٥ ::  امرداد ٩٥ ::  تیر ٩٥ ::  خرداد ٩٥ ::  اردیبهشت ٩٥ ::  فروردین ٩٥ ::  اسفند ٩٤ ::  بهمن ٩٤ ::  دی ٩٤ ::  آذر ٩٤ ::  آبان ٩٤ ::  مهر ٩٤ ::  شهریور ٩٤ ::  امرداد ٩٤ ::  تیر ٩٤ ::  خرداد ٩٤ ::  اردیبهشت ٩٤ ::  فروردین ٩٤ ::  اسفند ٩۳ ::  بهمن ٩۳ ::  دی ٩۳ ::  آذر ٩۳ ::  آبان ٩۳ ::  مهر ٩۳ ::  شهریور ٩۳ ::  امرداد ٩۳ ::  تیر ٩۳ ::  خرداد ٩۳ ::  اردیبهشت ٩۳ ::  فروردین ٩۳ ::  اسفند ٩٢ ::  بهمن ٩٢ ::  دی ٩٢ ::  آذر ٩٢ ::  آبان ٩٢ ::  مهر ٩٢ ::  شهریور ٩٢ ::  امرداد ٩٢ ::  تیر ٩٢ :: 


برچسبها

دیگران ::  بیدل ::  کالیفرنیا ::  چای ::  سیمرغ ::  نامه ::  سوئینی‌تاد ::  وبلاگ‌نویسی ::  زن ::  ادوارد دست‌قیچی ::  سپهری ::  حافظ ::